De donderwolk

Het begon bij een boodschap
Opeens was daar het bericht van een mogelijk overdraagbaar gen. Mijn gezin werd opgeschrikt door dit nieuws en op dat moment konden wij niet overzien wat dit nieuws te weeg zou brengen in onze familie.
Mijn moeder vertelde later dat zij altijd het vermoeden heeft gehad dat een donkere wolk boven haar mooie, liefdevolle en kalme gezin hing. Of deze in een hopeloze regenbui zou uitstorten was voor haar geen vraag, maar wel wanneer.

Een onzekere tijd volgde
Nadat bleek dat mijn vader het gen geërfd had, via zijn moeder, werden ook mijn zus en ik getest. Mijn vader is positief ingesteld en gelooft bij tegenslagen in een goede uitkomst. Echter ik had direct het gevoel dat ik het kortste strootje zou trekken. Bang was ik niet, maar onzeker waren de weken die volgden na de bloedtest.

D-day brak snel aan
De dag van de uitslag liepen mijn vriend en ik samen naar het ziekenhuis.  Er fietste een man voorbij die zijn pet verloor. Ik haastte mij om deze te pakken en terug te geven aan de man. Ik dacht daarbij karma moet mij toch wel goed gezind zijn. Ik heb vandaag wat goeds gedaan.

Bij binnenkomst was het al snel duidelijk… deze shit daar was ik nog niet vanaf.

De donderwolk
Daar lopen we dan, maar nu als man en vrouw. Dit gen heeft ervoor gezorgd dat ik weet dat niet altijd alles goed komt en dat dit mij lichamelijk en geestelijk heeft gevormd tot de mens die ik nu ben.
Twee weken geleden nam ik afscheid van mijn borsten en tegelijkertijd werd de kans op borstkanker geminimaliseerd. De donderwolk, die 6 jaar geleden in mijn leven kwam, klaart langzaam op en er komt zelfs een lichte zonnestraal doorheen. Geen angst meer voor knobbels en bobbels en terugkerende ziekenhuisbezoeken voor controles. Het voelt of ik weer kan gaan beginnen met leven.

Nieuwe borsten en een nieuw begin
Maar nu ben ik in het ziekenhuis voor nieuwe borsten.
Ik heb naar deze afspraak uitgezien, zodat ik niet meer hoef te verhullen dat ik een mannenborst heb. Maar spannend vind ik het ook, omdat ik niet weet wat mij precies te wachten staat.
Nog even snel naar het toilet, want door de spanningen is het toilet mijn beste vriend.
Met opgeheven hoofd, want dat heeft de fysiotherapeute mij in het ziekenhuis geleerd, neem ik plaats op het wachtbankje. Er wordt al snel mijn naam geroepen. Daar gaan we dan…mijn weg naar nieuwe borsten.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.